Pozyskiwanie członków wspierających okazało się dość trudne. Dopiero po 6 latach było ich w całym zaborze i na terenach administracyjnie pruskich, ale niezaborczych (m.in. Dolny i Górny Śląsk) około 2800, przeważnie z Wielkopolski, częściowo z Pomorza, dużo mniej z Dolnego i Górnego Śląska z braku tam zamożniejszych Polaków. Tylko w pierwszym roku, dzięki usilnej propagandzie, zebrano około 12 tys. talarów. Tworząc nowe biblioteki starano się, aby zawierały one wiadomości o rolnictwie, przyrodzie, geografii i historii.
W 1873 r. założono 27 nowych bibliotek z 1500 książkami, w następnym roku – 22 z 800 książkami. Po kilku latach powstało w Poznańskiem 50 nowych bibliotek, na Pomorzu Gdańskim – 63, na Pomorzu Zachodnim – 1, na Mazurach – 3.
Wraz z książkami rozsyłano do bibliotek obrazy, np. w 1875 r. rozdzielono 2800 obrazów religijnych i 160 historycznych.
Oprócz centralnej składnicy w Poznaniu założono 9 innych w małych miasteczkach. Zakupiono od znanego pisarza Józefa Chociszewskiego 1000 egzemplarzy jego Historii Polski oraz 500 egzemplarzy Dziejów piśmiennictwa polskiego.
Towarzystwu przewodniczyli w latach 1872–1873 Leon Smitkowski, 1873–1877 Bolesław Poniński, w latach 1877–1878 Jan Rymarkiewicz.