„Elastyczny styl Pendereckiego, podobnie jak Berga, idealnie nadaje się do uchwycenia istoty stanów emocjonalnych” i tym samym rozwija kilka płaszczyzn ekspresywnej charakterystykiRobert Hatten, „Penderecki’s Operas in the Context of the Twentieth-Century Opera,” in Krzysztof Penderecki’s Music, 21..
Diabły z Loudun są pisane w charakterystycznym dla Pendereckiego stylu teksturalnym, który wykorzystuje wiele dźwiękowych technik, w tym grupowe glissanda, mikrotony i wibracje, rozbudowane techniki instrumentalne oraz serię efektów perkusyjnych. Ponadto w Diabłach z Loudun sonoryzm Pendereckiego przenosi się na nieznany wcześniej poziom.
Na dramatyczny styl Diabłów z Loudun miały wpływ również inne gatunki. Podczas gdy użycie refrenu, solisty i fragmentów orkiestrowych jest zgodne z tradycją operową, wpływ gatunków teatralnych jest widoczny w szerokim użyciu oper. W tym celu libretto, podzielone na 32 sceny, może być również uważane za produkt uboczny wpływu teatralnego. Ponadto można dostrzec niektóre elementy opery komicznej w kwartecie męsko-głosowym pod koniec drugiego aktu;