Pierwszy cmentarz dla mieszkańców grodu poznańskiego ulokowano na terenie obecnego Ostrówka, po drugiej stronie Cybiny. Funkcjonował prawdopodobnie do końca XI wieku. W połowie XII wieku zmarłych zaczęto grzebać wokół kościoła św. Mikołaja. Zgodnie z ówczesnym zwyczajem cmentarze lokowano zazwyczaj wokół kościołów. Tak też było w przypadku katedry, kościoła Najświętszej Maryi Panny czy kościoła św. Małgorzaty. Znaczniejszych wiernych, zwłaszcza duchownych chowano w podziemiach świątyń. W katedrze złożono szczątki pierwszych władców Polski (m.in. Mieszka I i Bolesława Chrobrego). Tam też chowano biskupów poznańskich.
W 1792 roku władze pruskie wydały zakaz przeprowadzania pochówków w kryptach i na terenach przykościelnych. Z tego tytułu na Komandorii w pobliżu kościoła św. Jana Jerozolimskiego wyznaczono teren pod nekropolię dla trzech parafii: śródeckiej, zagórzańskiej i św. Jana. Tymczasowo jednak zmarłych zaczęto chować na terenie za kościołem reformatów (dziś tereny zielone w pobliżu Domu Pomoc Społecznej przy ul. Konarskiego). W 1837 roku oficjalnie poświęcono cmentarz przy obecnej ul. Świętojańskiej (właściwie były to dwa cmentarze: świętojański i archikatedralny). W następnych dekadach przyłączano kolejne grunty z przeznaczeniem na pochówki.