Borowską książkę Wiadomość o szkaplerzu Męki Pańskiej i Najświętszych Serc Jezusa i Marii - jako pierwsze na ten temat dzieło w języku polskim. Pisała w nim o ukazaniu się w 1846 r. Jezusa siostrze Apolonii Andriveau, o przekazaniu jej Szkaplerza Męki Pańskiej (zatwierdzononego przez Piusa IX w 1847 roku a także o objawieniu się siostrze Justynie Bisqueyburu oraz o przekazaniu jej Szkaplerza Niepokalanego Serca Najświętszej Maryi Panny (zatwierdzonego przez Piusa IX w 1863 roku). W 1855 wydała we Lwowie Szkaplerz Męki Jezusa Chrystusa w przekładzie z języka francuskiego.
Jako wizytatorka i przełożona prowincjonalna, zwiększyła (o pięć) liczbę domów ss. miłosierdzia.
W 1852 założyła we Lwowie pierwsze na ziemiach polskich Stowarzyszenie Dzieci Maryi. Zasługą jej jest to, że stowarzyszenie sióstr dla opieki nad chorymi w Grazu, przystąpiło w 1850 do zgromadzenia ss. miłosierdzia św. Wincentego à Paulo, dając początek austriacko-węgierskiej prowincji tego zgromadzenia.
W 1859 r. przeniesiono Dom Centralny Prowincji Galicyjskiej ze Lwowa do Krakowa - (stąd późniejsza nazwa funkcjonująca dziś - Prowincja Krakowska) i zwolniono s. Borowską z urzędu wizytatorki.