O. Pius Falco (ur. 20 lutego 1900 w Rotondi koło Avellino we włoskiej Kampanii, zm. 20 maja 1976 w Rzymie) – włoski kapłan katolicki, pasjonista, przełożony domów zakonnych w Polsce.
Do małego seminarium pasjonistów wstąpił w wieku 10 lat. Po pięciu latach rozpoczął nowicjat, przyjmując imię Piusa od Męki Pańskiej. Śluby zakonne złożył 24 marca 1916. Święcenia kapłańskie otrzymał 22 września 1923 i 2 grudnia tegoż roku wyjechał do Przasnysza, gdzie powstała pierwsza w Polsce placówka pasjonistów.
O. Pius jako jeden z pionierów polskiej fundacji pasjonistów, położył wielkie zasługi przy organizacji klasztorów w Przasnyszu i Sadowiu koło Ostrowa Wielkopolskiego. Opiekował się postulantami, był wicedyrektorem i nauczycielem alumnatu, tzw. Szkoły Apostolskiej, pełnił obowiązki wicemistrza, następnie mistrza nowicjatu, piastował urzędy przełożonego w Przasnyszu i Sadowiu.
Język polski w mowie i piśmie opanował perfekcyjnie, głosił porywające kazania. Będąc człowiekiem uzdolnionym muzycznie, zaprowadził w Przasnyszu młodzieżowy chór kościelny Schola Cantorum, uświetniający wiele uroczystości religijnych. Cieszył się opinią znakomitego wychowawcy. W Sadowiu przygotował dla nowicjuszów opracowania: Poznaj swój zakon oraz Katechizm ślubów.