Muzułmanie poczuli strach (jedna z bohaterek filmu mówi :"Straciłam godność, dumę i bezpieczeństwo we własnym kraju, gdy usłyszałam, że Indie są ich, że mamy odejść, że mamy się wstydzić wiary w Allaha"). Ich niepokój rośnie, gdy w gazetach pojawiają się listy muzułmańskich przedsiębiorstw, z informacją o ich adresach, gdy hinduskie firmy zostają oflagowane szafranem, oznaczone, aby w celu wyłączenia ich z planowanego mordu. Niektórzy zaczynają się liczyć z pogromem. Ahmadabad. 28 lutego 2002 roku hinduscy ekstremiści zaatakowali muzułmańskie dzielnice gwałcąc, zabijając, podpalając meczet, domy i ludzi. Towarzyszy temu milcząca bierność policji. Policjantom nie wydano rozkazu, by chronili zabijanych. Policja zatrzymała ambulanse gotowe do pomocy rannym. Wojsko wkroczyło do akcji dopiero 72 godziny po wybuchu zamieszek nazwanych potem, podczas badań Komisji Obrony Praw Człowieka, zaplanowanym ludobójstwem. Dwa lata po rozprawie komisji odsunięto od władzy rządzącą partię odpowiedzialną za podsycanie konfliktów muzułmańsko-hinduskich w wyniku których tego dnia w Gujaracie zginęło 1000 osób, a 100 tysięcy straciło dach nad głową.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Parzania · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.