Niszczyciele typu 2400-tonowego – seria francuskich wielkich niszczycieli z okresu międzywojennego i II wojny światowej, składająca się z 18 jednostek należących do trzech zbliżonych podtypów: Guépard, Aigle i Vauquelin. Wszystkie trzy odmiany miały zbliżone charakterystyki, w tym wyporność standardową około 2400 ton oraz charakterystyczną sylwetkę, z czterema kominami w dwóch grupach.
Historia powstania Po I wojnie światowej rozwój klasy niszczycieli we Francji przebiegał dwutorowo: oprócz zwykłych niszczycieli średniej wielkości, nazywanych we Francji „torpedowcami eskadrowymi” (torpilleurs d'escadre – przede wszystkim 1300-tonowy typ Bourrasque), rozwijano klasę wielkich niszczycieli, klasyfikowanych jako „kontrtorpedowce” (contre-torpilleurs); przy tym pojęcie to miało inne znaczenie niż używane w Polsce, gdzie kontrtorpedowcami nazywano przed wojną wszystkie niszczyciele. Była to unikalna klasa okrętów, niemająca bezpośrednich odpowiedników na świecieFrancuskie wielkie niszczyciele o takich parametrach, były w tym okresie klasą unikalną. Podobną jednostką, lecz pojedynczą, był tylko jugosłowiański „Dubrovnik”. Dla Wielkiej Brytanii, USA i Japonii jednostek takich zabraniał budować traktat londyński.