Oprócz zwiększenia rozmiarów, głównym wyróżnikiem nowych wielkich niszczycieli stało się przejście z dział kalibru 130 mm, i tak największego ze stosowanych w niszczycielach, na działa kalibru 138,6 mmKaliber 130 mm, stosowany we Francji i ZSRR, stanowił górną granicę kalibru dział niszczycieli na świecie w okresie międzywojennym, wynikającą także z traktatu londyńskiego. Wyjątkiem był jugosłowiański lider „Dubrovnik” – 140 mm. Najpopularniejsze kalibry dział niszczycieli tego okresu to 120–127 mm. Ponadto, mocniejsze siłownie zapewniły nowym okrętom prędkość co najmniej 35–36 węzłów, a na próbach nawet rzędu 40 węzłów. Niszczyciel należący do ostatniego podtypu, uzyskał na próbach prędkość maksymalną aż 42,85 węzła.

Budowa i odmiany Pierwszym typem 2400-tonowych niszczycieli był typ Guépard, którego trzy jednostki zamówiono w ramach programu z 1925 roku i kolejne trzy – programu z 1926 roku. Okręty te wchodziły do służby w latach 1930–1931. Wyróżnia się wśród nich grupy A – trzy pierwsze jednostki („Guepard”, „Bison”, „Lion”„Lion” należał do grupy A według tabeli w J. Guiglini: "2400-tonowce...". Według W. Iwanow: "Korabli..." grupę A tworzyły tylko dwa pierwsze okręty.) i B – trzy dalsze, lecz nie różniły one się znacząco.