Barbara Wachowska (ur. 15 listopada 1929 w Wolborzu, zm. 2 lutego 2005 w Łodzi) – historyk, nauczycielka akademicka, prof. Uniwersytetu Łódzkiego. Od roku 1945 mieszkała w Tomaszowie Mazowieckim. W roku 1949 ukończyła I Liceum Ogólnokształcące im. Jarosława Dąbrowskiego w Tomaszowie Mazowieckim. W 1952 r. ukończyła Państwową Wyższą Szkołę Pedagogiczną w Łodzi, a w 1957 r. historię na Uniwersytecie Warszawskim.

Życiorys Od 1957 r. była pracownikiem naukowym w Katedrze Historii Polski XIX i XX wieku w Uniwersytecie Łódzkim. Przez wiele lat była kierownikiem Zakładu, a następnie Katedry Historii Najnowszej Polski oraz wicedyrektorem Instytutu Historii UŁ. Prowadziła prace badawcze dotyczące kwestii związanych z dziejami masowych ruchów społecznych, partii politycznych i związków zawodowych, a także dziejów miast Polski centralnej.

Jest autorką prac na temat historii najnowszej Brzezin, Kutna, Łasku, Łęczycy, Pabianic, Piotrkowa Tryb., Sieradza, Tomaszowa Mazowieckiego i Zgierza. Była wieloletnim członkiem Polskiego Towarzystwa Historycznego i redaktorem naczelnym „Rocznika Łódzkiego”.