Osoby występujące w powieści Armanda Ludwika Maria de Chaulieu – córka księcia i księżnej Chaulieu (ojciec zostanie ambasadorem francuskim w Hiszpanii, matka jest kochanką Canalisa. W 1823 roku w wieku 18 lat opuszcza klasztor i pojawia się z sukcesem na paryskich salonach. W wieku trzydziestu lat popełniła samobójstwo. Jest wspomniana w Pani Firmiani i Beatrix. Felipe Henarez – książę Soria, baron Macumer, grand hiszpański żyjący na wygnaniu w Paryżu, gdzie daje lekcje hiszpańskiego księciu Chaulieu i jego córce. Jego prawdziwą tożsamość ujawnia Talleyrand. De Marsay odradza mu małżeństwo z Ludwiką, do którego dochodzi w 1825 roku. Umiera 4 lata później. Wzmianka o jego śmierci pojawia się w Blaskach i nędzach życia kurtyzany. Marian Gaston – drugi mąż Ludwiki. Młodszy z nieprawych synów lady Brandon. O jego dzieciństwie Balzac opowiada w Granatce. Renata de l’Estorade – z domu Maucombe, ze starej szlachty prowansalskiej. Po opuszczeniu klasztoru zostaje żoną i matką na prowincji. Jej mąż Ludwik, ocalony z bitwy pod Lipskiem, wspierany przez żonę robi karierę polityczną zostając deputowanym, parem Francji, kawalerem Legii Honorowej, wreszcie dyrektorem Izby Obrachunkowej. Po śmierci męża Renata zostaje "jedną z królowych Paryża" (Fałszywa kochanka).