W tle powieści postanowił umieścić piękne postaci żołnierzy Cesarstwa i w ten sposób pobudzić wielki popyt na historię z czasów napoleońskich, którą od dłuższego czasu tworzył, nigdy nie wydaną La Bataille.
Nieco później, pomiędzy grudniem 1832 a lipcem 1833, wciąż pod naciskiem Mame'a, Balzac oddał powieść we fragmentach do druku. Ostatecznie powieść ukazała się 9 września 1833 w dwóch tomach in octavo u Mame'a-Delaunaya. Pierwotnie wyznania Benassisa kończące powieść, pod wpływem urazy Balzaka do pani de Castries, mówiły o tym, że lekarza przywiodła do desperacji pewna kokietka. Ostatecznie pisarz zdecydował jednak, że Benassis będzie odpokutowywał grzech młodości, którym unieszczęśliwił dwie kobiety. Wbrew oczekiwaniom Balzaka, który był bardzo dumny ze swego dzieła, powieść nie spotkała się z dobrym przyjęciem u publiczności. Czytelniczki nie znalazły w niej wyrazistej postaci kobiecej, ani wątku romansowego. Przeciwnicy polityczni zaatakowali credo polityczne Benassisa. Felietoniści pisali, że choć autor dał dowody, że zna się i na pracach leśnych, i na polityce agrarnej, i na zarządzaniu gminą, to czytelnicy oczekiwali od niego raczej powieści.