Poza tym, 8 było używanych we Francji (7 przez linie CIDNA i 1 przez STAR), trzy w Szwajcarii, dwa na Węgrzech (linie Malert) i trzy w Danii. Używane były też następnie w innych krajach, w tym w USA.
Sześć Fokkerów F.VIIa zostało zakupione pod koniec 1928 roku przez polskie prywatne linie Aero, po czym zostały przejęte przez powstałe 1 stycznia 1929 Polskie Linie Lotnicze LOT. Miały one znaki rejestracyjne początkowo: P-POZM – P-POZS, a od połowy 1929 SP-AAM – SP-AAS. Używane były na liniach krajowych, a także zagranicznych do Czerniowiec i Wiednia do maja 1936. Fokkery te miały silniki rzędowe w układzie W, Lorraine-Dietrich LD-12Eb o mocy 464 KM (341 kW), budowane w polskich zakładach Skody. Od 1935 wymieniono im silniki na gwiazdowe o mocy 529 KM (382 kW). Dwa z nich następnie sprzedano lotnictwu wojskowemu jako samoloty szkolne.
Fokker F.VII/3m został rozsławiony początkowo przez rajdy i rekordowe przeloty. Pierwszy zbudowany F.VIIa/3m wziął z sukcesem udział w amerykańskich zawodach Ford Reliability Tour od 28 września do 3 października 1925, które Anthony Fokker wykorzystał do świetnego zareklamowania swojej konstrukcji.