Władysław Rypiński, ps. Stary, Michał, Rypa (ur. 20 marca 1902 w Petrykozach, zm. 11 października 1947 w Chudzynku) – polski działacz komunistyczny, oficer Gwardii Ludowej i Armii Ludowej. Po wojnie dowodził szwadronem śmierci, który na zlecenie władz PPR dokonywał zabójstw działaczy PSL i byłych żołnierzy AK.
Życiorys Pochodził z ubogiej chłopskiej rodziny Stanisława i Marianny Rypińskich. Przed II wojną światową podejmował się różnych zawodów, m.in. stróża nocnego, pomocnika w młynie. W latach 1932–1938 był członkiem Komunistycznej Partii Polski. Podczas okupacji hitlerowskiej pracował w majątku Łęg w powiecie płockim. W połowie 1942 wstąpił do PPR, GL i AL, gdzie poznał Jakuba Krajewskiego, ps. Kuba, który po wojnie był również dowódcą PPR-owskiego „szwadronu śmierci”. Należał do najaktywniejszych działaczy na tym terenie, m.in. zaangażował do konspiracji PPR i GL całą, liczną rodzinę. Na początku 1944 został awansowany na podporucznika i mianowany dowódcą AL na powiat płocki. Następnie objął dowództwo oddziału partyzanckiego AL. 9 lipca 1944 jego oddział ochraniał pierwsze posiedzenie konspiracyjnej Wojewódzkiej Rady Narodowej (WRN), w skład której wszedł m.in. sam Rypiński.