Józef Faworski (ur. 2. poł. XVIII, zm. pocz. XIX wiekuNowa encyklopedia powszechna PWN, Warszawa 1996, t. 2, s. 326.) – polski malarz, portrecista.
Działalność artystyczna Artysta działał w latach 1790–1805, w Warszawie, na Mazowszu, w Wielkopolsce i w Łęczyckiem.
Twórczość Faworski specjalizował się w portretach, znany jest tylko jedno jego dzieło o innej tematyce, obraz Zwiastowanie z 1799 w kościoła we wsi TurskoNowak Z., 1975: Faworski Józef. W: Maurin-Białostocka J. i in.: Słownik artystów polskich i obcych w Polsce działających, tom II. Zakład Narodowy im. Ossolińskich. Polska Akademia Nauk, Instytut Sztuki, strona 199.. Tworzył portrety mocno osadzone w tradycji sarmackiej, charakteryzujące się uproszczeniem, linearyzmem i płaskim traktowaniem bryły. W latach 1790–1793 namalował serię wizerunków rodziny Piędzickich z ŁęczycyS. Lorentz, A. Rottermund, Klasycyzm w Polsce, Warszawa 1984, s. 201.. W czasie swojej działalności był cenionym malarzem, również współcześnie jego umiejętności w zakresie portretu sarmackiego ocenia się wysokoNowak 1975, s. 199.Szpor J., Sosińska Z., 2008: Para nieznanych literaturze portretów z kręgu szlacheckiego końca XVIII w. pędzla Józefa Faworskiego. Konserwacja i pierwsze badania techniki malowania. Ochrona zabytków, 2, s.