Aleksander Dymitr Ghica (rum. Alexandru Dimitrie Ghica; ur. 1796, zm. 1862) – hospodar Wołoszczyzny w latach 1834–1842 i kajmakam w latach 1856–1858 z rodu Ghica.
Był bratem Grzegorza Ghiki IV. Tron wołoski objął w 1834 – po zakończeniu długoletniej okupacji rosyjskiej w okresie pomiędzy zakończeniem wojny turecko-rosyjskiej i zapłatą przez Turcję kontrybucji. W okresie okupacji Aleksander był współpracownikiem carskiego generała Kisielewa, który sprawował faktyczną władzę w księstwach rumuńskich.
Był pierwszym hospodarem panującym po wprowadzeniu regulaminu organicznego z 1830, który dawał spore znaczenie Zgromadzeniu bojarskiemu i wybranym przez to Zgromadzenie (został jedynie zatwierdzony przez Turków). Już w 1837 popadł jednak w konflikt ze Zgromadzeniem, zezwalając chłopom na przenoszenie się do miast, co nie mogło podobać się bojarom jako wielkim posiadaczom ziemskim. Hospodar próbował także ograniczyć uprawnienia Zgromadzenia postulując konieczność zatwierdzania ważniejszych jego postanowień przez Turcję i Rosję, co spotkało się z oporem ruchu niepodległościowego. Z pomocą mocarstw zdołał pokonać opozycję. W 1840 rozbił spisek republikański, który zawiązał się przeciwko niemu. Sytuacja w kraju jednak nie uspokoiła się – stał się on bazą wypadową dla antytureckich bojówek bułgarskich, serbskich (działał tu m.in.