Jerzy Bibescu (rum. Gheorghe Bibescu; ur. 1804, zm. 1873) – hospodar Wołoszczyzny w latach 1842–1848.
Pochodził z rodziny bojarskiej. W 1825 poślubił Zoe z możnego rodu Mavrocordat, prawnuczkę Konstantyna Mavrocordata, dysponując w ten sposób jej wielkim majątkiem (w 1845 doszło do rozwodu). W okresie okupacji rosyjskiej 1828–1834 pracował w administracji generała Kisielewa. Wybrany został hospodarem przez wołoskie Zgromadzenie bojarskie w 1842 po usunięciu z tronu Aleksandra Dymitra Ghiki, pozostającego przez cały okres swojego panowania w konflikcie z bojarami. Wybierając na tron Bibescu – wykształconego w Paryżu, mającego jednak konserwatywne poglądy i popieranego przez Rosję – bojarzy liczyli na uporządkowanie kraju, który stał się punktem wypadowym bułgarskich i serbskich bojówek niepodległościowych oraz na cofnięcie decyzji poprzednika uderzających w interesy posiadaczy ziemskich. Już w 1843 Bibescu zakazał przenoszenia się chłopów do miast, co było głównym postulatem społecznym bojarów. Likwidował też spiski demokratyczne przeciwko sobie. Jego stosunki ze Zgromadzeniem popsuły się jednak wskutek nadmiernej - zdaniem bojarów - samodzielności hospodara w dysponowaniu państwowymi koncesjami. Efektem było rozwiązanie przez księcia (popartego przez Rosję) Zgromadzenia w 1844 r.