Powiat upicki – powiat w województwie trockim w Wielkim Księstwie Litewskim. Został powołany w 1413. Zniesiony w wyniku III rozbioru Rzeczypospolitej (1795). Siedziba powiatu znajdowała się w Upicie, następnie od połowy XVI w., w Poniewieżu.

Powiat składał się z sześciu starostw: gulbińskiego, obecnie Gulbinėnai., stęgwilskiego, szadowskiego, szymańskiego, wobolnickiego i żydejczańskiego.

Jednym z posłów powiatu upickiego był Władysław Wiktoryn Siciński, znany z tego, że jako pierwszy użył prawa liberum veto, zrywając sejm walny (1652).

W 1795–1801 obszar powiatu pokrywał się z ujezdem upickim. W 1801 przywrócony jako jeden z powiatów guberni wileńskiej. Jego obszar został włączony w 1843 do guberni kowieńskiej jako powiat poniewieski.

Starostowie

1511–1530: Konstanty Ostrogski (ok. 1460–1530) 1530–1539: Bartłomiej Piłsudski (ok. 1460–1539) Jan Sylwestrowicz Dawid Puzyna 1571: Iwan Korszyński (zm. 1571) 1571–1584: Iwan Zarecki (zm. 1584) 1584–1586: Jan Hlebowicz (zm. 1604) 1610–1619: Hieronim Wołłowicz (zm. 1643) 1619–1625: Jan Albrycht Radziwiłł (1591–1625) 1625–1639: Eustachy Kurcz (zm. 1647) 1643–1657: Hieronim Puzyna (zm. 1657) 1661–1667: Michał Kazimierz Radziwiłł (1635–1680) 1667–1677: Hrehory Kazimierz Podbereski (zm. 1677) 1687: Krzysztof Białłozor (zm.