Od 1 maja 1816 powiat prudnicki należał do rejencji opolskiej. W ramach reformy administracyjnej 1 stycznia 1818 siedzibę starosty przeniesiono z Głogówka do Prudnika. Równocześnie od powiatu prudnickiego odłączono wsie Kazimierz, Klisino, Szonów, Biernatów, Tomice i Ściborzyce Małe, włączając je do powiatu głubczyckiego. Zlikwidowano także prudnickie eksklawy: Rozwadza i Obrowiec zostały zintegrowane z powiatem strzeleckim. Do powiatu prudnickiego przyłączono natomiast wsie Dobieszowice i Malkowice, która dotychczas były eksklawą powiatu opolskiego. mały|Powiat prudnicki na mapie z przełomu lat 20. i 30. XIX wieku W połowie XIX wieku większość mieszkańców powiatu stanowiła ludność polskojęzyczna. Topograficzny opis Górnego Śląska z 1865 roku odnotowuje dane statystyczne z roku 1861: „(...) w 1861 roku powiat prudnicki zawierał 80,101 mieszkańców z czego 6304 było wyznania ewangelickiego, 73,073 katolickiego, 723 żydowskiego oraz 1 dysydent, z których 47,764 było polskojęcznymi, 32,316 niemieckojęzycznymi, 15 mowy morawskiej i 6 czeskiej”. Granicę języka polskiego wyznaczały miejscowości Śmicz, Prężyna, Olbrachcice, Browiniec Polski i Dzierżysławice.