Główne świadectwa sztuki trackiej, które przetrwały do czasów współczesnych, to tzw. skarby i kurhany. Bogactwo zdobień i materiały wykonania (złoto, srebro) są świadectwem dużego zróżnicowania klasowego społeczeństwa trackiego, w którym arystokracja miała dostęp do artystycznych, cennych dóbr materialnych. Dla przykładu w Seuthopolis kurhany i groby ceglane arystokracji miały bogaty wystrój, zaś groby ubogiej ludności składały się z urn zawierających spopielone kości.
Freski z grobowca w Kazanłyku, wpisanego na listę UNESCO, są przykładem najwyższego poziomu osiągniętego przez trackie malarstwo.
Wśród rzadkich przykładów istnienia monumentalnej rzeźby trackiej sprzed okresu rzymskiego wyróżnić można brązową figurę dzika z grobowca Mal-Tepe czy bazę posągu Dionizosa z Seuthopolis. Najbardziej charakterystycznymi obiektami plastyki trackiej pozostają jednak liczne płytki wotywne, często wykonane z terakoty lub kamienia, przedstawiające sceny o znaczeniu religijnym i kultowym. Wśród nich szczególnie często występuje wizerunek Jeźdźca Trackiego. Płytki te, pełne dynamizmu i ekspresji, stanowią cenny materiał do badań nad wierzeniami i życiem codziennym Traków.