22
Po zawiązaniu sprzymierza Babilonu z państwami Esznunna i Mari wybuchły nowe walki, w wyniku których Babilon zajął Isin i Uruk, a w 1764 roku p.n.e. rozbił sprzymierzone wojska Larsy – Elamu, Esznunny i Gutejczyków. Po pokonaniu wojsk Rim-Sina jego dalsze losy są nieznane. Jego imię przetrwało jednakże w świadomości ludności i za czasów Samsu-iluny, syna Hammurabiego, inny władca o imieniu Rim-Sin (Rim-Sin II) ogłosił się królem Larsy i wzniecił powstanie w południowej Babilonii, które po pięciu latach zakończyło się jednak klęską.
Polityka wewnętrzna Rim-Sin był kontynuatorem systemu gospodarczego istniejącego jeszcze w czasach III dynastii z Ur, rozwijając państwowy sektor gospodarczy, podporządkowując go władzy królewskiej i jej administracji i minimalizując znaczenie majątków prywatnych powstałych na przełomie XX i XIX wieku p.n.e. Z rozwiązań tych korzystał późniejszy władca Hammurabi.
Przypisy
Bibliografia P. Iwaszkiewicz, W. Łoś, M. Stępień Władcy i wodzowie starożytności, wyd. Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1998 Marek Stępień, Kodeks Hammurabiego, Wydawnictwo ALFA, Warszawa 2000, s. 158–159.
Linki zewnętrzne lista „nazw rocznych” Rim-Sina I na stronie Cuneiform Digital Library Initiative (CDLI)
Kategoria:Królowie Larsy