W roku 1861 Ola/August stracił w wypadku przy pracy w tartaku lewą rękę (Charles Lindbergh: „ (po amputacji) upłynęło wiele miesięcy, zanim dziadek wyzdrowiał. Zamówił specjalne narzędzia przystosowane do pracy jedną ręką, ale uprawa roli i zarabianie pieniędzy były bardzo utrudnione, a trzeba było utrzymać czworo dzieci – mego ojca, Lindę, Juno i Franka, babcia musiała oszczędzać każdy grosz”Ibid. s. 221, tłum. AvF._. Po wyleczeniu się ze strasznych okaleczeń August uroczyście pochował rękę w ogródku, uścisnąwszy jej martwe palce i przemawiając do niej:”Do wicenja, moja droga renka. Bylasz mi dobra psijaciolka przes penczdzjeszat lat. Sawsze bylas mi dobra i wjerna, ale nje moszesz jusz ze mna pozostac”Scott Berg, Linbergh, s. 14, w oryginale:”Goodbye, mine dear hand. You have been a goot frent to me for fifty years. You haf always been goot and true to me, but you can’t be wiv me anymore”.. W domu Lindberghów posługiwano się wyłącznie językiem angielskimAn Autobiography.., s. 68. (ale jak wynika z powyższego tłumaczenia z angielskiego był to bardzo szwedzki angielski, do dziś istniejący i zwany swenglish (szw. svengelska), nawet syn C.A. (członek Kongresu) zachował do końca ślady szwedzkiej wymowy w swej angielszczyźnie)Scott Berg, s. 48..