W 1893 Stanisław Wojciechowski wciągnął go do powstającego Komitetu Robotniczego PPS. Grabowski rozpoczął działalność w PPS, pozostając w tym samym czasie współpracownikiem Ligi Narodowej i Związku Młodzieży Polskiej „Zet”. W lutym 1893 r. na II Zjeździe PPS został wybrany członkiem Centralnego Komitetu Robotniczego PPS. Był członkiem redakcji „Robotnika”. Aresztowany w sierpniu 1894 był ponownie uwięziony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej. Zesłano go do Wołogdy i Ust'-Sysolska. Pracował tam jako felczer, potem uzyskał zgodę na ukończenie studiów lekarskich w Kazaniu. Do kraju powrócił w końcu 1905 r. lub na początku 1906 r.
W 1906 osiadł w Łodzi, gdzie podjął pracę jako chirurg w szpitalu powiatowym św. Aleksandra. Następnie został naczelnym lekarzem oddziału chirurgicznego szpitala.
Brał udział w wydarzeniach rewolucji 1905 roku, potem odszedł od ruchu socjalistycznego. W 1910 stracił rękę i został burmistrzem Radomska. W czasie I wojny światowej ewakuowany ze szpitalem do Rosji pracował jako lekarz ziemski. Od 1919 pracował w Wydziale Zdrowia miasta Warszawy.