Analiza Pomimo różnic formalnych, aspekty treściowe wywodzą się z jednego kontekstu. Zwycięski wymiar Ukrzyżowania i Niebiańskie Jeruzalem mają pewien związek z kameą z wizerunkiem cesarza, który panował za życia Jezusa. Przypuszczalny fundator krzyża Otton III, jeszcze jako król, chciał poprzez treść dzieła wyrazić Bożą legitymizację cesarstwa, które stało się wkrótce jego narzędziem władzy. Wciąż była żywa tradycja Imperium Romanum, władca dążył do restauracji antycznego cesarstwa i ponownego ustanowienia Rzymu stolicą ottońskiego imperium. Od strony warsztatowej krucyfiks łączony jest z Kolonią i tamtejszymi złotnikami. Świadczy o tym przede wszystkim sposób opracowania postaci ukrzyżowanego Chrystusa, którego transpozycje odnaleźć można w innych dziełach sztuki doby Ottonów, głównie rzeźby, złotnictwa i malarstwa książkowego. Funkcja tego procesyjnego krzyża miała ścisły związek z ceremonią koronacji władcy. Koronacyjny rytuał znany był już w 961, kiedy to w kaplicy pałacowej w Akwizgranie koronowano na króla Rzeszy Ottona II. Jego częścią była wielka procesja, przed cesarzem szedł krucyferariusz – ministrant niosący krzyż.