Po utworzeniu Ukraińskiej Centralnej Rady Skoropadski uznał jej zwierzchnictwo nad wojskiem, i część oddziałów Korpusu zamiast na front, wyruszyła do Kijowa w celu ochrony Rady.
W listopadzie rządom Centralnej Rady zagroził zbolszewizowany II Korpus Gwardyjski pod dowództwem Jewhenii Bosz, stacjonujący w rejonie Winnicy, jednak oddziały I Korpusu Ukraińskiego opanowały linie kolejowe Żmerynka-Koziatyn i Szepetówka-Kijów, i nie dopuściły do przyjazdu do Kijowa, a nawet go rozbroiły, a żołnierzy wysłały do Rosji.
Ponieważ władze Centralnej Rady nie czyniły żadnych kroków w kierunku organizacji armii ukraińskiej, i nie posiadały ku temu środków, w styczniu 1918 generał Skoropadski ustąpił ze stanowiska, a oddziały Korpusu zostały porozsyłane do różnych miast Ukrainy w celu służby garnizonowej. Wskutek tego Korpus przestał istnieć.
Linki zewnętrzne O ukrainizacji Korpusu
Kategoria:Korpusy ukraińskie Kategoria:Armia Ukraińskiej Republiki Ludowej Kategoria:Jednostki organizacyjne wojska utworzone w 1917 Kategoria:Jednostki organizacyjne wojska rozwiązane w 1918