Od stycznia 1948 ponownie pracowała w Kielcach. Kierowała referatem oświaty rolniczej w miejscowym Urzędzie Wojewódzkim, udzielając się jednocześnie w szeregu organizacji społecznych; była członkiem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (pełniła funkcję sekretarza Koła Kombatantek) i Towarzystwa Przyjaciół Dzieci. Po ciężkiej chorobie, którą przeszła w latach 1957–1958, Agnieszce Barłóg przyznano rentę inwalidzką II grupy; była nadal aktywną działaczką społeczną, pracowała też m.in. jako wychowawczyni w internacie Medycznego Studium Zawodowego.

W latach 70. XX wieku Agnieszka Barłóg powróciła do prób literackich. W kolejnych latach ogłaszała, głównie w kieleckim magazynie społeczno-kulturalnym „Przemiany”, liczne opowiadania wspomnieniowe. W 1974, 1978 i 1980 ukazywały się kolejne części trylogii autobiograficznej – Walkowa Pani, Przystanek Agaty, Szara Myszka. Od 1979 Barłóg była członkiem Związku Literatów Polskich. Realizowała także swoją inną pasję – zielarstwo;