Nazwa (pole pod Skolnitim) notowana była już w 1789 r., a Potok Skalnity (niem. Skalnity Bach) w 1836 r. Rozległe polany grzbietowe i podszczytowe były w XIX wieku żywym ośrodkiem pasterstwa. Góra i szałas Skalnity (Skolnity; niem. unter dem Berge und Sallasche Skalnity) pojawiają się w zapisach archiwalnych z 1838 r., jednak Ludomir Sawicki, prowadzący w 1913 r. badania nad szałaśnictwem na Śląsku Cieszyńskim, zinwentaryzował ten szałas jako dawno już zanikły. Na polanach tych rozrzucone są dziś liczne domostwa osiedla o tej samej nazwie, należącego administracyjnie do miasta Wisły.
Na północno-wschodnim stoku Skalnitego, opadającym ku centrum Wisły, działa Ośrodek narciarski „Skolnity”, w którym obok tras zjazdowych latem funkcjonują trasy downhillowe. Górna stacja kolei krzesełkowej znajduje się na wyraźnym wypłaszczeniu stoku (ok. 660 m n.p.m.), ok. 700 m na wschód od szczytu. Tuż obok w 2022 r. przystąpiono do budowy wielkiej, drewnianej konstrukcji wieży widokowej i ścieżki w koronach drzew o długości 1,3 km, którą ukończono wiosną 2026 r.
Szlak turystyczny Zboczami Wierchu Skalnitego prowadzi szlak turystyczny z Wisły na Soszów Wielki. Wisła, dworzec PKS – Wierch Skalnity – Józefula – Przelacz – Soszów Wielki. Odległość 8,5 km, suma podejść 470 m, czas przejścia 3 godz., z powrotem 2:10 godz.
Przypisy
Kategoria:Geografia Wisły Kategoria:Polskie szczyty Beskidu Śląskiego