Pułk w I wojnie światowej W przededniu I wojny światowej pułk etatowo posiadał niewielki sztab, cztery bataliony po cztery kompanie. Kompania piechoty czasu wojny składała się z czterech plutonów i liczyła około 250 żołnierzy i 5 oficerów. Na szczeblu pułku występowały także cztery oddziały karabinów maszynowych (w każdym 1 oficer i 36 szeregowych) i pluton pionierów. W sumie pułk liczył około 4600 żołnierzy. W tym czasie pułk (bez 1. batalionu) wchodził w skład 48 Brygady Piechoty w Przemyślu należącej do 24 Dywizji Piechoty, natomiast 1. batalion był podporządkowany komendantowi 10 Brygady Górskiej w Tuzli należącej do 48 Dywizji Piechoty. Skład narodowościowy: Ukraińcy – 47%, Polacy – 43%, inni 10%. Wykorzystując doświadczenia wojenne, w cesarsko-królewskiej armii wspólnej rozpoczęto wprowadzać nowe rozwiązania organizacyjne. W nowej strukturze pułk miał posiadać trzy bataliony, kompanię karabinów maszynowych (8 ckm), kompanię techniczną i kompanię pionierów. W ramach tak zwanej „reformy Conrada”, pułk przekazał swój jeden batalion nowo formowanemu 110 pułkowi piechoty.