Wasyl Diduszok, ukr. Василь Дідушок, ros. Василь Дидушек (ur. 27 sierpnia 1889 w Kniażem, zm. 3 listopada 1937 na uroczysku Sandarmoch w Karelii) – ukraiński prawnik, wojskowy Legionu Strzelców Siczowych podczas I wojny światowej, pułkownik armii Ukraińskiej Republiki Ludowej, żołnierz wywiadu wojskowego Armii Czerwonej (Razdwiedupra).
Życiorys Ukończył wyższe studia prawnicze. Pracował jako prawnik. Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany do armii austro-węgierskiej jako oficer rezerwy. Objął dowództwo sotni, a potem kurenia Legionu Strzelców Siczowych. W czasie bitwy pod Łysonią (1916) trafił do niewoli rosyjskiej. Po przewrocie bolszewickim 1917 przeszedł do służby wojskowej w nowo formowanej armii ukraińskiej. Był współorganizatorem kurenia Strzelców Siczowych w Kijowie. W marcu 1918 objął funkcję szefa sztabu Głównej Gubernialnej Komendantury Wojskowej Kijowszczyzny. W grudniu tego roku został awansowany do stopnia pułkownika. Był szefem sztabu komendantury Kijowa. Następnie został szefem sztabu Korpusu Strzelców Siczowych. Napisał publikację wojskową pt. „Наші цілі”. W 1920 został zwerbowany przez Razwiedupr. Wstąpił do Rosyjskiej Partii Komunistycznej (bolszewików). Skierowano go do prowadzenia nielegalnej działalności wywiadowczej do Polski, a następnie Rumunii, gdzie został aresztowany.