Na podstawie zarządzenia Nr 0088/Org. szefa Sztabu Generalnego WP z 15 lipca 1964 roku 41 Dywizjon Artylerii Rakietowej został przeformowany w 41 Dywizjon Artylerii (41 Dywizjon Rakiet Taktycznych). Dywizjon nadal stacjonował w Gdańsku-Wrzeszczu i wchodził w skład 7 Łużyckiej Dywizji Desantowej. W 1986 roku, po przeformowaniu 7 DDes. w 7 Łużycką Brygadę Obrony Wybrzeża wszedł w jej skład.
Jednostkę utworzono jako element szeroko zakrojonego planu rakietyzacji Wojska Polskiego, w ramach którego od końca lat 50. rozpoczęto przygotowania do formowania polskich jednostek rakietowych zdolnych do wystrzeliwania rakiet taktycznych z głowicami jądrowymi. Do jesieni 1961 roku w Wojsku Polskim znalazło się około 100 oficerów wojsk rakietowych przeszkolonych na uczelniach w Związku Radzieckim, od września 1962 roku rozpoczęło się szkolenie specjalistów przyszłych jednostek na polskich uczelniach wojskowych. Stworzono dwie samodzielne brygady artylerii rakietowej (32 Brygada Artylerii i 18 Brygada Artylerii) przeznaczone jako środek wsparcia dla poszczególnych armii tworzonych na bazie okręgów wojskowych.