Choć dywizjon rakiet taktycznych w założeniu miał razić wroga przede wszystkim za pomocą głowic jądrowych, w doktrynie wojennej Związku Radzieckiego i planach Układu Warszawskiego ich wykorzystanie zarezerwowano do sytuacji, w których to nieprzyjaciel jako pierwszy wykona uderzenie jądrowe. Z tego względu głowice jądrowe pozostawały w magazynach Armii Radzieckiej, do wydania w odpowiednim momencie. Polscy wojskowi nie mieli również technicznej możliwości wprowadzenia do głowic szyfrów aktywujących je.
„Sytuacja zmieniła się w połowie lat osiemdziesiątych, gdy zadaniem frontu polskiego stało się pogłębienie strategicznej obrony na północnym i centralnym kierunku strategicznym. Właśnie wtedy we wcześniej przygotowanych magazynach w Brzeźnicy, Podborsku i Templewie pojawiły się ładunki jądrowe dla polskich jednostek, a radziecka PTBR z Bornego Sulinowa otrzymała nowe, raczej nie spotykane w strukturach baz, pododdziały”.
Zarządzeniem szefa SG WP nr 042/ Org.