Największa zmiana układu przestrzennego nastąpiła w latach 70. XX wieku. W ramach modernizacji Szmulowizny rozpoczęto budowę wielokondygnacyjnych osiedli mieszkaniowych. Część dawnej tkanki ulicznej wyburzono, a historyczny ciąg Łochowskiej został miejscami zaburzony przez nowe bloki i tereny osiedlowe.

W ramach zespołów Szmulowizna Wschodnia i Szmulowizna II, należących do osiedla „Kijowska” Robotniczej Spółdzielni Mieszkaniowej „Praga”, w latach 1972–1975 powstał m.in. jedenastokondygnacyjny blok przy Łochowskiej 1/29. Projektantem zespołu był architekt Jan Kalinowski.

W kolejnych latach powstał m.in. pięciokondygnacyjny budynek przy Łochowskiej 34. Powojenna zabudowa osiedlowa przełamała tradycyjny, pierzejowy układ ulicy i wprowadziła charakterystyczną dla urbanistyki okresu PRL swobodnie rozmieszczoną zabudowę blokową.

Podczas przekształceń w latach 70. usuwano również elementy dawnego wyposażenia ulicy, w tym bruk z kamienia polnego oraz historyczne latarnie gazowe.

Zabudowa

Zabudowa Łochowskiej jest zróżnicowana pod względem wieku, skali oraz formy architektonicznej. Szczególne znaczenie dla krajobrazu ulicy mają zachowane kamienice z pierwszej połowy XX wieku. Część z nich znajduje się w gminnej ewidencji zabytków m.st.