Węgornia Przy zamku Krzyżacy wznieśli na rzece Węgorapie specjalną konstrukcję hydrotechniczną – węgornię (Aalefang), służącą do połowu węgorzy. Obiekt ten, po raz pierwszy wzmiankowany w 1469 roku, stanowił element gospodarczy zespołu zamkowego, ściśle powiązany z jego funkcją administracyjną i magazynową.
Węgornia była rozbudowanym założeniem drewnianym, złożonym z dwóch śluz oraz umieszczonej poniżej nich skrzyni z bali (Aalekasten), o przekroju kwadratowym. Śluzy otwierano wieczorem, umożliwiając napływ wody do skrzyni, do której wraz z nurtem wpływały węgorze. Woda odpływała przez liczne drobne otwory w ścianach konstrukcji, natomiast ryby pozostawały wewnątrz. Po zamknięciu śluz dokonywano ich wybierania. Obiekt ten był w pełni zintegrowany z systemem gospodarczym zamku – ryby przechowywano w zamkowych piwnicach, o czym świadczą spisy z lat 1508 i 1514, wykazujące stały zapas dwóch beczek zasolonych węgorzy. mały|Węgornia przy zamku – drewniana konstrukcja z trzema belkami spiętrzającymi wodę, pionowymi palami i zadaszoną komorą z otworami odpływowymi, do której prowadziła kładka z wejściem w formie drzwi. Pierwsze znane przedstawienie węgorzewskiej węgorni pochodzi z miedziorytu z 1717 roku, zamieszczonego w