thumb|200px|Świecznik siedmioramienny z 1000 r. thumb|200px|Kilka ozdobnych guzów z ramion świecznika według Georga Humanna thumb|200px|Widok na świecznik od strony zachodniej Świecznik siedmioramienny – dzieło wykonane z brązu na polecenie Matyldy (949–1011), przełożonej żeńskiego opactwa w Essen, która pełniła swój urząd w latach (971–1011). Świecznik ten ofiarowała katedrze Świętych Kosmy i Damiana w tymże mieście, gdzie znajduje się do dziś. Jako przykład romańskiej plastyki brązowej jest jednym z trzech zachowanych do dziś dzieł tego typu. Pozostałe dwa świeczniki znajdują się w katedrze Świętego Błażeja w Brunszwiku oraz katedrze w Mediolanie.
Dzieje Wykonany ok. roku 1000 jest ideowym nawiązaniem do świecznika w starotestamentowej świątyni Salomona. Nie jest znane pierwotne jego usytuowanie. Najprawdopodobniej pełnił funkcję sepulkralną, umieszczony był nad grobowcem opatki, który znajdował się w katedralnej krypcie. Świecznik jest znany dopiero z XIV-wiecznej liber ordinarius. Z tego źródła dowiadujemy się, iż świecznik był usytuowany w nawie głównej w pobliżu skrzyżowania nawy z transeptem, obok nieistniejącego dziś ołtarza Świętego Krzyża.