Trynitarze (właśc. Zakon Przenajświętszej Trójcy i Niewolników; łac. Ordo Sanctissimae Trinitatis et Captivorum, skrót zakonny: OSsT) – katolicki zakon żebraczy założony pod koniec XII wieku przez św. Jana de Mathę. Według tradycji zakonnej w powstaniu wspólnoty uczestniczył także św. Feliks de Valois. Regułę zakonu zatwierdził 17 grudnia 1198 papież Innocenty III bullą Operante divinae dispositionis clementia.
Pierwotnym zadaniem trynitarzy było pokojowe wykupywanie chrześcijan pozostających w niewoli oraz niesienie pomocy ubogim, chorym i pielgrzymom. Współcześnie zakon realizuje swój charyzmat przede wszystkim przez pomoc chrześcijanom prześladowanym, duszpasterstwo więzienne, działalność charytatywną, misyjną i społeczną oraz pomoc osobom pozbawionym wolności lub zagrożonym różnymi formami zniewolenia.
Historia
Powstanie i rozwój zakonu
Powstanie zakonu wiąże się z działalnością francuskiego teologa i kapłana Jana de Mathy. Według tradycji zakonnej około 1193 roku, podczas odprawiania swojej pierwszej mszy, miał on ujrzeć Chrystusa trzymającego za ręce dwóch skutych jeńców, utożsamianych z chrześcijaninem i muzułmaninem.