W 1997 padł ofiarą buntu wewnątrz partii i gabinetu, którego przywódczynią była minister transportu Jenny Shipley. Widząc, że jego poparcie wśród partyjnych kolegów jest coraz mniejsze, 8 grudnia 1997 podał się do dymisji. Nowym premierem – jako pierwsza w dziejach Nowej Zelandii kobieta – została Shipley. Bolger początkowo zgodził się być jednym z wiceministrów w jej ekipie, ale w 1998 odszedł z rządu i parlamentu. Wkrótce potem został mianowany ambasadorem Nowej Zelandii w USA. Po powrocie do kraju pełnił szereg funkcji w biznesie, był m.in. przewodniczącym rady nadzorczej nowozelandzkiej poczty. Od 2007 był także kanclerzem University of Waikato.
Prywatnie Bolger był żonaty i miał dziewięcioro dzieci. W 2007 ujawnił, iż cierpi na neuralgię trójdzielną. Schorzenie to utrudniało mu nieco codzienne funkcjonowanie, ale nie stanowiło zagrożenia dla życia.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Nowozelandzcy ministrowie Kategoria:Premierzy Nowej Zelandii Kategoria:Urodzeni w 1935 Kategoria:Zmarli w 2025 Kategoria:Ludzie związani z Opunake