thumb|Kapodaster założony na gryf gitary. Kapodaster (capo, capo tasto, capotasto) – przyrząd skracający menzurę strun w chordofonach (gitarach, banjo itp.) w ten sposób, że można tworzyć siodełko w dowolnej pozycji podstrunnicy. Jest to doraźne ułatwienie, jednocześnie ograniczające jednak możliwości techniczne muzyka wykorzystującego skomplikowane konstrukcje akordowe (np. w jazzie). Założenie kapodastra na wysokości pierwszego progu podstrunnicy powoduje, że wszystkie puste struny instrumentu stroją o pół tonu wyżej na każdym progu.
Historia
Początkowo termin capotasto oznaczał siodełko chordofonów takich, jak różnego rodzaju viole, lutnie czy gitary. W tym kontekście opisał go Giovanni Battista Doni w swym dziele Annotazioni sopra il compendio (1640). Z czasem termin zaczął odnosić się do urządzenia będącego protoplastą współczesnego kapodastra. Pierwszy znany kapodaster wynaleziono w XVIII w., był wygiętym w kształcie litery C paskiem mosiądzu, który przytrzymywał struny sam z siebie, jednak takie urządzenie powodowało rysy z tyłu gryfu. W niektórych egzemplarzach popularyzowanego od początku XVIII w. instrumentu sitrenk (instrument typu lutniowego podobny do cyterny, używany w Skandynawii i w północnych Niemczech) były wiercone otwory do mocowania kapodastra.