Pomysł wydania książki zrodził się już w połowie lat 90. XX w. Moment, w którym po raz pierwszy zaświtała mi myśl upublicznienia owych darów przyjaźni i dowcipu Wisławy, okazał się najbardziej niefortunny. Był to bowiem moment największego, choć skądinąd wspaniałego kataklizmu w jej życiu, a mianowicie moment, gdy jej twórczość poetycka uwieńczona została Nagrodą Nobla. Ci co poetkę znają, pamiętają, jaki to był piorun, uderzający w jej starannie pielęgnowaną prywatność i kameralność... – napisał Matuszewski w publikacji.
Wisławę Szymborską autor książki poznał w domu literatów „Astoria” w Zakopanem, w marcu 1956 r. Pierwsza reprodukowana pocztówka-wyklejanka zawiera życzenia świąteczne poetki na Nowy Rok 1969. Na niektórych znajdują się także dopiski związanego z Szymborską krakowskiego pisarza Kornela Filipowicza (1913-1990).
Książkę dopełniają wspólne i osobne fotografie Wisławy Szymborskiej i Ryszarda Matuszewskiego, z różnych okresów życia oraz biogramy osób, których dotyczy korespondencja (poza autorką i adresatami m.in. Julii Hartwig, Jana Kotta, Artura Międzyrzeckiego, Ewy Lipskiej, czy Tadeusza Konwickiego).
Patronat honorowy nad wydaniem objął Polski PEN Club.