Eneasz z Gazy (ur. pom. 430 a 460, zm. pom. 490 a 530) – wczesnochrześcijański pisarz, teolog, filozof, prawnik i retor.
Życiorys Eneasz urodził się około połowy V wieku w Gazie. Kształcił się w Gazie i Aleksandrii, pod kierunkiem neoplatonika Hieroklesa. Po ukończeniu studiów objął katedrę retoryki w Gazie, a prawdopodobnie także filozofii i prawa. Sprawował ważne urzędy m.in. defensora civitatis. Podróżował po miastach Syrii i Palestyny, być może dotarł do Konstantynopola, gdzie wykładał retorykę. Jego uczniem był Dionizy z Antiochii. Data jego śmierci w zależności od przyjętej metody jest ustalana na okres pomiędzy 490 a 530 rokiem.
Twórczość Eneasz jest autorem cenionego w średniowieczu dialogu Teofrast, czyli o nieśmiertelności duszy i zmartwychwstaniu ciała (De immortalite), w którym polemizuje z neoplatonikami na temat preegzystencji duszy, stworzenia świata i zmartwychwstania. Występuje więc kolejno przeciw wędrówce i preegzystencji dusz, rozważa w jaki sposób człowiek jest odpowiedzialny za własne przeznaczenie, dlaczego Bóg wciąż stwarza dusze, dowodzi nieśmiertelności bytów rozumnych, przedstawia definicję duszy, przeciw Plotynowi dowodzi, że materia jest stworzona, broni dobroci dzieł Boga i wreszcie pisze o zmartwychwstaniu.