w 1575 przyjechał najpierw do Polski, a potem na Śląsk. Dopiero w czerwcu 1576 pod wpływem brata Hieronima zdecydował się przyjechać do Polski i zgłosić się na służbę u Stefana Batorego. Dworzaninem królewskim został wiosną 1577, spodziewając się otrzymać wkrótce od króla jedno ze starostw. Doczekał się go wkrótce, 5 marca 1579, otrzymawszy starostwo łęczyckie; dochód z tamtejszej tenuty szacowany na 3000 złp rocznie kosztował go tylko 600 złp rocznych opłat dzierżawnych.
W 1579 Krzysztof Rozdrażewski prowadził intensywny werbunek do zaciężnych wojsk królewskich na ziemiach brandenburskich, zachodniopomorskich i w Prusach Książęcych. Swój liczący 2236 żołnierzy pułk złożony z pięciu rot zaprezentował latem tego roku na przeglądach w Kownie, w Dziśnie i pod Połockiem. Miał też własną rotę jazdy liczącą 50 koni, która weszła w skład powierzonego mu również oddziału jazdy niemieckiej. We wrześniu, podczas pierwszej kampanii moskiewskiej Batorego, uczestniczył w zdobyciu zamku Sokół na Inflantach, ale wkrótce się rozchorował i wraz z królem wrócił do Warszawy, po czym kurował się kilka miesięcy w Łęczycy. Jesienią 1580 wrócił na front. 10 października jego oddziały przeprawiały się na tratwach pod Wielkimi Łukami, a sam Rozdrażewski pozostawał na szańcach;