Insurekcja Deniski – pierwszy po III rozbiorze Polski zbrojny zryw Polaków w walce o niepodległość.
Już u schyłku insurekcji kościuszkowskiej na Podolu, Bukowinie i Wołoszczyźnie organizowały się polskie wojskowe obozy szkoleniowe, w których Polacy, korzystając z poparcia Turcji, oczekiwali na rychłą w ich mniemaniu wojnę z Rosją. Liczbę stacjonującej tam szlachty ocenia się na 1–1,7 tys. osób. Obozy te były wizytowane przez oficerów angielskich i francuskich. Spiskowcy mieli ponadto dobre kontakty z Centralizacją Lwowską.
Na początku marca 1797 roku grupa oficerów powołała Związek Wojskowy z brygadierem Joachimem Deniską na czele i ułożyła akt powstania, w którym głoszono między innymi zniesienie stanów. Polityczną reprezentacją insurekcji miało być Zgromadzenie Narodowe. Na cywilnego naczelnika powstania przewidziano Waleriana Dzieduszyckiego, dowództwo wojskowe miało być zaś powierzone Karolowi Kniaziewiczowi.