Paweł V (łac. Paulus V, właśc. Camillo Borghese; ur. 17 września 1552 w Rzymie, zm. 28 stycznia 1621 tamże) – włoski duchowny katolicki, 233. papież w okresie od 16 maja 1605 do 28 stycznia 1621.
Życiorys Wczesne życie Był synem dziekana prawników Kurii Rzymskiej Marc’Antonia Borghese i jego drugiej żony, Flaminii Astalli. Studiował nauki prawne w Perugii i Padwie, po powrocie do Rzymu został prawnikiem kurialnym oraz referendarzem Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej. W marcu 1576 został wikariuszem patriarchalnej bazyliki liberiańskiej, a od września 1581 był członkiem Penitencjarii Apostolskiej. Od września 1588 do 1591 był wicelegatem w Bolonii, w 1595 odbył nadzwyczajną misję legata przy królu Hiszpanii Filipie II.
5 czerwca 1596 papież Klemens VIII mianował go kardynałem, z tytułem prezbitera S. Eusebio. W kwietniu 1597 Borghese został biskupem Iesi (zrezygnował w 1599), a w czerwcu 1603 wikariuszem generalnym Rzymu. 27 czerwca 1596 został mianowany jednym z inkwizytorów generalnych Kongregacji Świętego Oficjum, a w 1602 objął funkcję sekretarza tej Kongregacji. Był także protektorem katolików szkockich.
Po śmierci Leona XI, Borghese został na konklawe wybrany na papieża (16 maja).