W 1965 został wybrany na nowego lidera Fine Gael.
W marcu 1973 stanął na czele irlandzkiego gabinetu, który utworzyły FG i Partia Pracy, przez co rządząca nieprzerwanie przez kilkanaście lat Fianna Fáil musiała przejść do opozycji. W 1975 był z urzędu pierwszym rotacyjnym przewodniczącym Rady Europejskiej. W okresie jego rządów terroryści z Prowizorycznej Irlandzkiej Armii Republikańskiej dokonali zamachu, w którym zginął Christopher Ewart-Biggs, brytyjski ambasador w Dublinie. Reakcją na to było przygotowanie nowego prawa pod nazwą Emergency Powers Bill. Na tle jego uchwalenia doszło do kryzysu w relacjach premiera z prezydentem, w wyniku którego w 1976 prezydent Cearbhall Ó Dálaigh zrezygnował z urzędu. Na skutek kolejnych wyborów z 1977 FG utraciła władzę. Liam Cosgrave w lipcu tegoż roku zakończył pełnienie funkcji premiera, ustąpił też z przywództwa w partii. W 1981 odszedł z parlamentu, nie prowadził od tego czasu aktywnej działalności publicznej.
Życie prywatne Był żonaty z Verą Osborne, miał troje dzieci, w tym polityka Liama.
Przypisy
Kategoria:Premierzy Irlandii Kategoria:Irlandzcy ministrowie spraw zagranicznych Kategoria:Politycy Fine Gael Kategoria:Członkowie Dáil Éireann Kategoria:Urodzeni w 1920 Kategoria:Zmarli w 2017