Ponadto autor teorii poczynił następujące założenia: W odbywających się co jakiś czas wyborach partia lub koalicja partii otrzymuje od większości głosujących mandat do sprawowania władzy przez jedną kadencję. W każdym głosowaniu każdy pełnoletni obywatel dysponuje dokładnie jednym głosem. Wykluczone są próby nielegalnego przejęcia władzy lub ograniczenia czynnego lub biernego prawa wyborczego. Istnieją co najmniej dwie konkurujące ze sobą partie. Preferencje polityczne można w spójny sposób uszeregować, np. od skrajnie lewicowych do skrajnie prawicowych. Funkcja preferencji politycznych jednego wyborcy ma tylko jedno maksimum (preferencje wyborców są jednowierzchołkowe), tzn. jeśli najbardziej odpowiada mu opcja o wartości 60 wśród opcji uszeregowanych np. od skrajnie lewicowych (0) do skrajnie prawicowych (100) to na przedziale (0; 60) jego preferencje rosną, a na przedziale (60; 100) maleją. Partie znają preferencje polityczne wyborców. Wyborcy znają preferencje polityczne konkurujących ze sobą partii.