Jan Szewczyk (ur. 30 września 1891, zm. 21 grudnia 1967) – podpułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 30 września 1891 jako syn Karola.
1 czerwca 1921 był oficerem pułku motorowego artylerii najcięższej w Warszawie. W latach 1921–1923 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 280. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W dalszym ciągu pełnił służbę w 1 pułku artylerii najcięższej w Warszawie. Z dniem 1 października 1923, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przydzielony do Oddziału II Sztabu Generalnego w Warszawie, pozostając oficerem nadetatowym 1 pan. 12 kwietnia 1927 awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 i 32. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W styczniu 1930 został przeniesiony do 7 pułku artylerii lekkiej w Częstochowie na stanowisko dowódcy I dywizjonu. W kwietniu 1932 wrócił do Sztabu Głównego. 17 stycznia 1933 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1933 stopień podpułkownika w korpusie oficerów artylerii i 10. lokatą. 28 września 1933 został przeniesiony do 5 pułku artylerii lekkiej we Lwowie na stanowisko zastępcy dowódcy pułku.