Po uzyskaniu w 1924 doktoratu został wykładowcą w Wyższej Szkole Wojennej, a po habilitacji podjął pracę na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1931 był kierownikiem Zakładu Antropologii Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego. Swoje artykuły publikował m.in. w miesięczniku „Wychowanie Fizyczne”, organie prasowym wychowawców fizycznych, instruktorów i kierowników sportowych.

W czasie II wojny światowej był wykładowcą tajnego Uniwersytetu Ziem Zachodnich.

W PRL pracował na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie i na Uniwersytecie Wrocławskim, którego w latach 1951−1953 był rektorem. Był członkiem Międzynarodowego Instytutu Antropologii w Paryżu, a od 1950 prezesem Polskiego Towarzystwa Antropologicznego. Był też założycielem i pierwszym kierownikiem (1953−1956) Zakładu Antropologii PAN we Wrocławiu. W 1952 r. został członkiem korespondentem PAN.

Był specjalistą w dziedzinie genetyki populacyjnej, ewolucjonizmu oraz serologii. Przedstawił koncepcję dziedziczenia grup krwi oraz wykazał modyfikowanie współczynników podobieństwa dzieci do rodziców przez procesy selekcyjneGazeta Wyborcza Wrocław: Poczet byłych rektorów Uniwersytetu Wrocławskiego.