Według Hucka istniały dwie odmiany heelrów, opisywane jako podobne do Corgi: ormskirk-heeler, odmiana o umaszczeniu czarnym z brązowymi znaczeniami i spotykana jeszcze do 1955 roku w rejonach OrmskirkHans Räber, Encyklopedia psów rasowych, Tom I, str. 323 Lancashire heeler, ta odmiana miała umaszczenie czarnobrązowe, o bardziej lisiej głowie i posiadała silną skłonność do aportowania

Heelery były chętnie wykorzystywane przez mieszkańców Lancashire. Doskonale sprawdzały się jako psy myśliwskie, a także jako zwierzęta do zaganiania zwierząt na pastwiskach oraz do rzeźni. Rasa była najbardziej popularna na przełomie XVIII i XIX wieku, kiedy masowo sprowadzano owce z Irlandii, do czego przyczyniła się epidemia wśród stad w latach 1830–1830.

W drugiej połowie XX wieku podjęto prace nad standaryzacją rasy oraz ustabilizowaniem hodowli. W roku 1978, z inicjatywy Gwen Mackingtosh, powstał Heeler-Club w Norfolku, a w 1981 Kennel Club uznał Lancashire Heeler jako samodzielną rasę psów zaliczanych do pasterskich.