Jan Stanisław Bystroń wyróżnił trzy podstawowe grupy pieśni ludowych: obrzędowe, powszechne i zawodowe. Pieśni powszechne, niezwiązane wyłącznie z jedną sytuacją wykonawczą, obejmują między innymi ballady, pieśni komiczne i przyśpiewki; repertuar zawodowy tworzą natomiast między innymi pieśni dziadowskie, żołnierskie, flisackie i pasterskie. Podział ten ma charakter badawczy – lokalne nazwy i sposoby porządkowania repertuaru mogą się od niego różnić, łącząc rodzaj pieśni z jej funkcją, miejscem wykonania, grupą wykonawców albo określonym tańcem.
Repertuar ludowy nie stanowi systemu zamkniętego: obejmuje również przyswojony repertuar muzyki profesjonalnej, religijnej i popularnej oraz przejęte z nich cechy formalne i stylistyczne.
Cechy muzyczne thumb|Uczestnicy otwartego spotkania śpiewaczego w Łysych wykonują pieśń „Rozzijaj sia zionku” (2024) Ze względu na regionalne i historyczne zróżnicowanie polskiej muzyki ludowej jej cechy nie dają się sprowadzić do jednolitego systemu. Ich występowanie i natężenie zależą między innymi od regionu, rodzaju repertuaru, funkcji muzyki oraz warstwy historycznej, dlatego ogólne prawidłowości nie odnoszą się w jednakowym stopniu do wszystkich tradycji lokalnych.