Od lat 70. działał w organizacjach kombatanckich: początkowo w ZBoWiD, a później w Związku Kombatantów Rzeczypospolitej Polskiej i Byłych Więźniów Politycznych. Był przewodniczącym Klubu Żołnierzy i Rodzin Dawnego 30 Pułku Piechoty Strzelców Kaniowskich. Został awansowany do stopnia pułkownika rezerwy.

Od początku lat 90. prowadził działalność edukacyjną na terenie warszawskich szkół podstawowych i średnich, wygłaszając prelekcje na temat II wojny światowej. W ciągu niecałych dwudziestu lat wygłosił ponad 1240 wykładów. Regularnie brał udział w samorządowych uroczystościach gminy i dzielnicy Warszawa-Bielany upamiętniających bohaterów września 1939 przy obelisku na skwerze przy ul. Kasprowicza.

Zmarł jesienią 2007 w Ewangelicznym Domu Opieki „Tabita” w Konstancinie. Został pochowany na bielańskim cmentarzu Wawrzyszewskim.

Żonaty z Leokadią (1911–1995). Pozostawił po sobie córkę Marię Rataj-Guranowską – biologa i agrotechnika specjalizującego się w fitopatologii i ochronie roślin oraz syna Wojciecha – architekta.

Od końca lat 40.