Krytycy podzielali opinię, że grupa nie istniała jako jednostka podlegająca badaniu, a jej działania były niczym więcej niż sumą działań ich poszczególnych członków. Lewin postanowił zastosować swoje równanie, aby wyjaśnić tę osobliwość. W odniesieniu do kontekstu grupowego równanie B = ƒ(P, E) stwierdza, że zachowanie jednostki (B) jest funkcją (f) osoby (P), w tym jej historii, osobowości i motywacji, a także jej środowiska (E), które obejmuje zarówno otoczenie fizyczne, jak i społeczne. Czerpiąc inspiracje z gestaltyzmu, Lewin użył popularnego sformułowania „całość to coś więcej niż suma jej elementów”Psychologia postaci (10 kwietnia 2013), aby dodatkowo uzasadnić swoją teorię.
Jego teoria opierała się na czterech wytycznych: Czynniki zewnętrzne i wewnętrzne wpływające na grupę powinny być rozpatrywane we wzajemnych relacjach, a nie niezależnie.