Walter Hermann Nernst (ur. 25 czerwca 1864 w Wąbrzeźnie d. BriesenObecnie Wąbrzeźno., zm. 18 listopada 1941 w ZibelleObecnie Niwica.) – fizyk i chemik niemiecki, laureat Nagrody Nobla z chemii w 1920 roku. W 1917 odznaczony został Pour le Mérite za Naukę i Sztukę.
Życiorys Syn Ottilie z d. Nerger i sędziego Gustava Nernsta. Uczęszczał do pruskiego Gimnazjum Królewskiego w Grudziądzu. Był profesorem uniwersytetów w Getyndze i Berlinie oraz dyrektorem Instytutu Fizyki w Berlinie. Zajmował się w pracy naukowej termodynamiką ciała stałego, elektrochemią i teorią roztworów.
W roku 1886 wraz z (1850–1932) odkrył zjawisko termomagnetyczne, znane też jako zjawisko Nernsta lub zjawisko Nernsta-Ettingshausena. Skonstruował tzw. lampę Nernsta (1889), emitującą światło zbliżone do dziennego i stanowiące pośrednie ogniwo między żarówką z żarnikiem węglowym a żarówką z żarnikiem metalowym. W 1906 sformułował tzw. trzecią zasadę termodynamiki (nazywaną też zasadą Nernsta), określającą charakter zmian wielkości termodynamicznych w temperaturach bliskich zera bezwzględnego. Podał też prawo podziału, określane często współcześnie jako prawo podziału Nernsta.